نفرین

لعنت... لعنت... لعنت...

پر از بگو مَگو های خاطره و سایه ام

که لعنت بر این بادا و مبادایی که مرا چنین وا می دارد به حاشیه

که لعنت بر ابن ظهورِ هماره ی شرط های بی ملاحظه ی آب و آبستن

این حرامی ِ دیرباز

                       زخمی ام می کند

دارد هی مدامِ هر خاطره ای از سادگیِ سُلوک و سواد

                                                                  پاره پاره ام می کند

نفرین!

        ای فریبِ بی ملاحظه ی زنگی

        مرا چه زود

                       زردِ

                            زیادت هام می کنی

نفرین بادت!

تازه داشتم یاد می گرفتم

تازه داشتم رسمِ راه و رهوار را یاد می گرفتم

می نوشتم

            می رفتم

                      می خواندم

                                   زانو می زدم      

                                                   و زار

                                                          زار

                                                              حالِ نَزارِ زیب و ضیاء را از بَر می کردم

                                                             پُر می شدم و مدام

                                                                                   محو و حلول

لعنت...

         که خاطره هام نسیان گرفته اند

                                              و تمامِ دیروز هایِ شقایق مُرده ام

******

دستِ خودم نیست

دستبَندِ همین هیهات و هی هَوار و هِی هِی هِی...

چه بیچارگی مغمومی

میانِ خویش و

                 آب و

                       آوار

/ 2 نظر / 25 بازدید
بينهايت خل

اينجا چرا اينقدر سياهه. خيلی هم گنگه. بيشتر از يه کم. بوی ياس و نا اميدی هم ميده!!!!!!!. برای فهميده شدن نوشته ميشه يا نفهميده شدن؟؟؟؟؟