من

من چکید

           از آسمان

                     به ریوند

از اردیبهشت زدم بیرون

                              و شروع شد: « همیشه»

یک آسمان بود. (یعنی این طور گفتند.)

                 یک ریوند (یعنی این طور می گویند.)

از اردیبهشت زدم بیرون

شدم اهل پاییزی همین حوالی ِ خاک خورده

                                                   همین همیشه

دلم که هوای حوا کرد

                           شدم همان آدم ِ سابق

  ******

بوی سیب که می دادی

                             تمام اردیبهشت را پا به پایت می آمدم

                              با همین دو بالِ حوصله و خواستن

 ******   

من از چکید

              از آسمان

                         به ریوند

 ******

نه از مطهر ِ لب هات می گویم

نه از تبسم ِ مبارک چشم هات

یک وقتی فکر نکنی این آسمانِ بی درنگِ علاقه

                                                         ماتِ بوسه هات نمانده

                       یا رویای ِ پریشانِ من

                                                  تو را فریاد نمی زند

          هنوز بوی سیب یادم هست که مدام به اردیبهشت می زنم

                                      و می مانم هنوز

                                                         پاییزی این حوالی ِ خاک خورده

                                                                      نابلد از بوسه ها

                                                                                          بهانه ها

                                                                                                     و بعد...

 ******

آسمان هنوز یکی ست

تو،

   یکی

و من،

      پر از پراکنده ی

                           هوا

                                و

                                   حوا

 

/ 4 نظر / 31 بازدید
مصطفی

I don’t like criticizing the other one’s writing especially your meaningful feat! This is just a kind of misunderstanding crossed to my mind, consider it as MY question, ok? دلم كه هواي حوا كرد شدم همان آدم ِ سابق That’s it, but how many times do we sense ‘Need of something’; you mean just once we are able to become a being? (As you intended to say, a ‘perfect being’) If not, so what does this part mean? : آسمان هنوز يكي ست تو، يكي و من، What should we do if the creator isn’t gonna bring us our own Eve, that ‘only one for us’? Is that really ‘only one’? I think we ourselves MUST create our own Eve couple of times! So that’s not unique! Can’t creatures be creators? In my opinion surely they can!

محمد

الي بيد جيگر

هادی

not at my level, for sure mehdi, so let it be so, and have him have fun. urs, hadi

سرگردان

با حوا هم می توان ادم ديگری شد .موفق باشی