من چکید

           از آسمان

                     به ریوند

از اردیبهشت زدم بیرون

                              و شروع شد: « همیشه»

یک آسمان بود. (یعنی این طور گفتند.)

                 یک ریوند (یعنی این طور می گویند.)

از اردیبهشت زدم بیرون

شدم اهل پاییزی همین حوالی ِ خاک خورده

                                                   همین همیشه

دلم که هوای حوا کرد

                           شدم همان آدم ِ سابق

  ******

بوی سیب که می دادی

                             تمام اردیبهشت را پا به پایت می آمدم

                              با همین دو بالِ حوصله و خواستن

 ******   

من از چکید

              از آسمان

                         به ریوند

 ******

نه از مطهر ِ لب هات می گویم

نه از تبسم ِ مبارک چشم هات

یک وقتی فکر نکنی این آسمانِ بی درنگِ علاقه

                                                         ماتِ بوسه هات نمانده

                       یا رویای ِ پریشانِ من

                                                  تو را فریاد نمی زند

          هنوز بوی سیب یادم هست که مدام به اردیبهشت می زنم

                                      و می مانم هنوز

                                                         پاییزی این حوالی ِ خاک خورده

                                                                      نابلد از بوسه ها

                                                                                          بهانه ها

                                                                                                     و بعد...

 ******

آسمان هنوز یکی ست

تو،

   یکی

و من،

      پر از پراکنده ی

                           هوا

                                و

                                   حوا