از بگو مگوهای احادیث ِ برهنه از بوی بلندی ِ قاف و ققنوس خبرم ده

که نه من کاتب ِ وحی ِ مُنزل از آسمان مبارک چشم هاتم

نه حافظ بوسه هات

تنها بگو اگر بمانم

                      می آیی؟

تا چند خیس و دشوار؟

تا کجا؟

تا کدامین لاله ی سر به راه ِ کوچه های منتهی به بحبوحه ی بن بست و باور

این کوچه ها

به گمانم

هیچ کدام

           مهیای ملکوت بوسه و آشتی نیستند

مهیای حرف و حاجت به حجت ِ سیب ها

...

می شنوی

مرا صدا نمی زنند برای خواندن احادیث چشم هات

که

نه کاتبم

نه حافظ

تنها بگو تا بدانم

تنها بگو تا بمانم